چه نادان کودکی بودم به صفحه شطرنج                      دستم مي گرفتند نميدانستم چيست رنج

مهره شاهی بدستم ز اين سو به آن سو                        تا که بيابم خانه ايی با نشانه آرزو

گستره ايی سپيد مرا در بر گرفت                                  مهره را ستاد و مرا به آغوش گرفت

دلگرم ز اين خانه ی عاشق سپيد                                 نفهميدم خانه کنج است و ندارد اميد

                                        بی خيال ز هر ستيز و نبرد و جنگ

                               نميدانستم که شاهم مي خواهند با هر فريب و نيرنگ

                                 عاشقانه ز کنج صفحه همه خانه ها سپيد ديدم

                                    مگو همه جنگ بود و خون ، که من نميشنيدم

چه زود به دور خانه ام حلقه زدند                                  شاهم گرفتند و چه ظالمانه لبخند زدند

ای کاش سربازی به ميان سياه خانه ايی بودم                مرا مي کشتند و شاهم ز من نمی ربودند

زندگی اين شطرنج من ، قلب ندارد                               عاشقی به اسمه شاه دارد که وفا ندارد